وقتی داشت به خانه اش بر می گشت  به همه ی سختی هایی که کشیده بود فکر می کرد. به او فکر کرد  و چیزهایی که از دست داده بود و چیزهایی که می خواست به دست بیاورد. نا امیدی داشت مغزش را می فشرد. چشمهایش کاسه ی خون‌‌  دستهایش می لریزید. آهسته داخل کوچه ای پیچید. ایستــــــاد و گریست. وقتی خوب گریست  صورتش را پاک کرد به پیاده رو برگشت و قدم زنان دور شد. قوی و محکم.

گاهی برای محکم شدن باید شکست.