انسان چگونه می تواند باشد که هم خودش راضی باشد هم دیگران.
هم این دنیا را داشته باشد هم آن دنیا. نه اینکه بگویم هم خدا را و هم خرما را!
به هر حال با این اوضاع اجتماع ما به نظر کاری بس مشکل است و می توان گفت طاقت فرسا. گیرم که با زبان چرم و نرم و سیاست و سیاه کاری بتوان به ظاهر آنی شد که در ابتدا گفتم. اما وقتی به خانه می روی چه؟ وقتی از اجتماع جدا شدی و در اتاقت تنها ، دور از همه ی این ظواهر شدی چه؟ وقتی دراز کشیدی و به کارهای روزانه ات فکر کردی؟ آیا به عنوان یک شیعه می توانی به خداوند فکر نکنی؟
کلاهت را قاضی کنی می بینی جایت در قعر جهنم است.